Belasting is diefstal

Belasting is diefstal

Wat hebben we toch een controversieel fiscaal jaar achter de rug. De eerste controverse begon al met het abrupt willen afschaffen van de dividendbelasting. Dit idee kwam onverwachts boven tafel door de huidige coalitie nadat er flink gelobbyd was door de multinationals in Nederland voor een totaal van 1,4 miljard euro fiscaal voordeel, waarvan de grootste vier bedrijven er 800 miljoen euro voordeel mee zullen doen. Deze bezuiniging wordt uiteraard weer door een andere belastingverhoging gecompenseerd.

Ook weet President Trump zijn eerste grote overwinning te boeken: de grootste verlaging van vennootschapsbelasting in de Amerikaanse geschiedenis; van 35 procent naar 20 procent. Deze hervorming zou miljoenen banen moeten creëren en de economie tot een 4 á 5 procent groei moeten leiden. Wederom noemen de linkse democraten het een ‘cadeautje’ voor de rijken. In een land waar de rijkste 10 procent al 70 procent van alle inkomstenbelastingen betaalt, is dit ‘cadeautje’ op z’n plek.

Dan waren er ook nog de Panama Papers, een rapport over mensen met een groot vermogen die via internationale constructies belasting ontweken of ontdoken. De verontwaardiging van de media, volk en politici was groot. Terwijl de laatste groep er toch echt verantwoordelijk voor is.

Moraliteit en efficiëntie omtrent belastingen

Maar zouden wij als burgers niet tegen elke vorm van belasting moeten zijn? En dus de afschaffing van dividendbelasting, verlaging van de toptaks en Trumps plannen moeten toejuichen? Is het niet onze morele plicht om elke vorm van belasting proberen te ontwijken en de mensen van de Panama Papers als ‘verzetshelden’ zien? Ik denk het wel, want belasting is namelijk een gelegaliseerde vorm van roof. Wij spreken van roof als je eigendommen worden afgenomen onder dreiging, zonder dat je schade hebt aangericht die je weigert te vergoeden. Dit is precies wat de overheid doet door haar gelegaliseerde vorm van roof; belasting. Als je weigert toe te geven aan deze roof worden je spullen uit je huis gehaald of erger nog: je kan er voor een celstraf krijgen. Ja, de overheid klinkt als een goede rechtvaardige vriend.

Belasting is een zeer kwalijk iets. Niet alleen is het moreel kwalijk, maar ook economisch kwalijk. Het remt ondernemerschap en ontmoedigt burgers om harder en meer te werken. Des te harder je werkt des te meer je moet afstaan, absoluut en relatief gezien. Ook belemmert het competitie op de markt tussen bedrijven. De multinationals hebben namelijk veel meer opties, kapitaal en mensen om belasting te omzeilen dan het MKB heeft. Ook krijgen de oligarchen ‘special treatments’. Zo houden de rijke multinationals de monopolies binnen Nederland en de EU. Dit is natuurlijk oneerlijk, maar dit valt niet aan te rekenen op de multinationals die belasting ontwijken. Die willen immers zo veel mogelijk winst maken om zo productief mogelijk te zijn. Dit is toch echt de schuld van de regering.

De overheid probeert belasting te rechtvaardigen door ons allemaal cadeautjes te geven waar wij niet om vragen. Dit is echter een ongeldig argument; het zou betekenen dat elke rover die u uw geld afneemt met een ongevraagde tegenprestatie onschuldig zou zijn. Daarbij zijn de services die de overheid levert ook vaak kwalitatief slecht en duur. Dat komt omdat de overheid ‘haar’ geld spendeert door middel van een ‘third party purchase’. Als ik met mijn eigen geld een product voor mijzelf koop zijn de kwaliteit én prijs belangrijk (first party). Ga ik echter met iemands anders geld een product kopen is alleen maar de kwaliteit belangrijk, of ga ik voor iemand anders een product kopen met mijn geld dan is alleen de prijs belangrijk (second party purchase). U ziet het al aankomen, voor de overheid is de kwaliteit noch prijs belangrijk, want het schaft producten aan die zij zelf niet gebruikt met geld dat zij zelf niet verdient. Een slechte zaak dus. Dit gestolen geld gaat naar Netflixende politici, subsidies voor niet-rendabele windmolens, ziekenhuizen met wachtlijsten en huurhuizen met enorme wachtrijen. Dan zijn dit nog de nuttige voorbeelden, maar ons geld wordt ook misbruikt om oorlogen te voeren waarin onschuldige mensen slachtoffer worden of een rente te betalen over een staatsschuld die niet daalt. Ondertussen werkt het onze prachtige vrije markt tegen.

Het debat omtrent de dividendbelasting mist dan ook volledig de plank. Buitenlandse beleggers worden hiermee niet beloond. Nee, de overheid houdt simpelweg gewoon op met het beroven van deze groep, maar ondertussen gaat het roven wel door bij de middenklasse. Daarom reageert de wereld zo verontwaardigd op de afschaffing van de dividendbelasting en de Panama Papers. ‘Waarom de rijken niet en ik wel?’ hoor je galmen door de hoofden van de hardwerkende burgers. Echter, kan je dit niet aanrekenen op degenen die slim genoeg zijn om belasting te ontwijken, maar moet je dit probleem aanrekenen op de politici die het volk hoge belastingen oplegt.

Libertariërs zijn utopie-denkers

Een land zonder belastingen echter is niet realistisch. Sterker nog, dat kan niet eens land zijn, omdat er geen krijgsmacht zal zijn om de grenzen te bewaken. De overheid zou moeten dienen om onze veiligheid en rechten te beschermen middels politie, defensie en rechtspraak. Verder zijn een aantal dingen waar voor de overheid kan zorgen , als wegen, zorg en educatie. Helaas probeert de overheid tegenwoordig de hele economie te beïnvloeden middels belastingen, toeslagen, subsidies, fiscale kortingen en eigen investeringen die burgers zelf kunnen regelen. Dit klinkt allemaal erg fijn, maar ondertussen laat de overheid de basisbeginselen van de staat verloederen door te kleine en inefficiënte investeringen in zorg, educatie, rechtspraak, politie en krijgsmachten.

Libertariërs worden altijd uitgelachen vanwege hun utopie zonder belastingen, maar ze maken wel degelijk een punt: we betalen te veel belasting, het belastingstelsel is te complex en het geld wordt inefficiënt uitgegeven.

Wij kunnen misschien niet leven in een land zonder belastingen, maar wel één met zo min mogelijk belasting.

Door: Maikel de Leeuw