Emile Ratelband, die vent die aan de lopende band ratelt over zijn leeftijd.

Emile Albert Rudolf Ratelband is in het verleden vaak in het nieuws geweest als ondernemer die zich bezighoudt met neurolinguïstisch programmeren. Hij helpt hiermee mensen dingen te bereiken door gebruik van de innerlijke positieve energie in de mens. Tot op heden wordt het beschouwd als pseudowetenschap. Maar de laatste tijd is hij om een andere reden in het nieuws gekomen: Leeftijdissues!

Emile Ratelband, die vent die aan de lopende band ratelt over zijn leeftijd.

Hij zou namelijk lijden onder zijn officiële leeftijd van 69 jaren oud. Hij voelt zich twintig tot 25 jaar jonger. Om die reden ging hij naar Arnhem om zijn leeftijd aan te passen. Eenmaal daar bleek dit toch niet gemakkelijk te zijn. Hij voelt zich gediscrimineerd nu hij weet dat zijn geboortedatum niet veranderd kan worden. Hij vindt dat je naast je geslacht en naam, ook recht hebt je geboortedatum te wijzigen.

Mij zette dit tot denken: ‘Wat als iedereen zijn eigen leeftijd zou mogen bepalen? Met welke leeftijd ben je eigenlijks het beste af? En welke leeftijd moet je nou hebben om veel te krijgen van de staat?’ Omdat ik geen idee heb waar ik moet beginnen, gebruik ik mijzelf als startpunt. Op dit moment ben ik 22 jaar, maar mijn lever is misschien niet zo jong meer. Daarnaast is mijn humor wel typerend voor een puberende jongen van dertien jaar. Zelf zou ik dan ook geen idee hebben welke leeftijd ik zou moeten kiezen.

Wel kan ik tot mijn dertigste veel geld lenen van de overheid tegen een rentepercentage van 0% en dit mag ik terugbetalen in velen jaren. Toch ben ik net te jong om veel huurtoeslag te krijgen. Net als bejaarden, kom ik musea wel goedkoop in.

Maar we gaan eens kijken naar de baten die je gemiddeld van de overheid krijgt. In je eerste jaar krijg je veel toeslagen voor de zorg, maar deze nemen daarna al weer af. Wel krijg je dan kinderbijslag en betaalt de overheid een groot deel van je onderwijs. Je moet dan wel basisonderwijs volgen. Vanaf je 18e levensjaar veranderd er toch wat. Je krijgt dus studiefinanciering als je studeert en daarnaast heb je recht op toeslagen die betrekking hebben op huisvesting.

Gemiddeld krijgen we vanaf onze werkende jaren weinig direct van de overheid. Maar als we op die leeftijd niet werken krijgen we toch een mooie vergoeding van de overheid. Wel moeten we dan om de zoveel tijd op komen draven bij een sollicitatie, terwijl je geen idee hoeft te hebben waar je op solliciteert. In sommige landen zijn ze zelfs al bezig met een minimumloon. Dus tussen je 25e en 68e levensjaar kan je redelijk leven van de poen die de overheid naar je rekening overmaakt.

Maar dan is het opeens daar, het walhalla, het paradijs, de zevende hemel: De pensioenleeftijd. Niemand weet welke leeftijd voor ons zal gelden, maar naar alle waarschijnlijkheid mogen we tenminste óóit met pensioen. Vanaf deze leeftijd struikelen we over de subsidies van de overheid. We krijgen een mooie AOW en ook hebben we recht op een extra zorgkostenvergoeding. En omdat we nog gezond zijn, maken we weinig gebruik van deze zorg. Daarnaast krijg je allerlei kortingen op bijvoorbeeld het OV, musea en de sportschool.

Als ik het zo vluchtig bekijk is het financieel helemaal niet te begrijpen wat deze man uit Arnhem doet. Op zijn leeftijd van 69 krijgt hij namelijk meer geld van de overheid dan wanneer hij 20 jaar jonger zou zijn.

Alhoewel het hanteren van een hoge leeftijd financieel aanlokkelijk klinkt is het natuurlijk niet vol te houden. In Nederland hebben wij een sociaal stelsel wat niet te onderhouden is als ineens iedereen zijn leeftijd naar 69 mag veranderen. Daarom een tip van mij: Focus maar gewoon op de belangrijke dingen in het leven in plaats van die paar getalletjes in je paspoort. Alcohol mogen we toch al kopen en dat is het belangrijkste.

By: Bob Zoutenbier