ESV’er in het buitenland – Mark tussen de pasta’s en de pizza’s

Hoi! Mijn naam is Mark, ik ben een vierdejaars student in de richting van bedrijfseconomie. In het eerste semester studeer ik in het buitenland! Momenteel studeer ik anderhalve maand in Rome en door middel van dit artikel wil ik graag mijn ervaringen met jullie delen. Na een aantal weekjes waarin ik toch wel wat meer stress begon te krijgen over de invulling van mijn eerste semester, kreeg ik op vier september jongstleden (EINDELIJK) het goede nieuws te horen dat ik naar Rome mocht! Ruim een week hierna ben ik het vliegtuig ingestapt om zo’n twee uurtjes later te landen op Aeroporti di Ciampino, het op een na grootste vliegveld van Rome. In dit artikel zal ik een aantal van mijn eerste ervaringen in deze wereldstad met jullie delen.

Meteen bij aankomst bleek al dat ik heel andere kleren aan had moeten doen. Waar in Nederland nog een aantal druppels vielen, was het in Rome een heerlijke 25 à 26 graden celsius. De eerste middag heb ik met m’n puzzelboekje in een parkje doorgebracht, maar rond de klok van zes kreeg ik dan eindelijk de sleutel van mijn kamer. Vooraf was echter al duidelijk dat m’n huisbaas geen woord Engels sprak. Het communiceren gaat hierdoor enkel via Google Translate, maar verder heb ik niets te klagen.

De eerste twee weken heb ik me vooral als een echte toerist gedragen. Doordat de zon volop scheen en de temperaturen nog steeds rond de 25 graden bleven hangen, heb ik dit allemaal lekker rustig aangedaan. Met bezoeken aan onder andere het Colosseum, het Villa Borghese Park, het Museo di Rome en het Pantheon was dit een zeer goed begin van een lekker semester in Italië.

Natuurlijk kwam hier een keer een eind aan, je bent natuurlijk in het buitenland om te studeren. Direct merkte ik dat een van mijn grote helden uit het verleden het volledig bij het juiste eind had. Om toch een lichtelijk buitenlands tintje aan dit verhaal te geven spraken zij namelijk: “Ils sont fous ces Romains!” Of, in een begrijpbaardere taal “Rare jongens, die Romeinen!” (Obelix, waarschijnlijk ergens rond 100 v. Chr.). Vrijwel alles is hier op de een of andere manier wel geregeld of georganiseerd, maar je moet wel echt overal zelf achteraan. Regelmatig word je van persoon A naar persoon B naar persoon C gestuurd om uiteindelijk het antwoord toch bij persoon A te krijgen. Het vinden van deze personen is ook niet altijd even makkelijk, omdat de bordjes/briefjes /allerlei-manieren-om-een-kant-op-gestuurd-te-worden vaak enkel in het Italiaans zijn en een groot aantal van de medewerkers ook geen woord Engels spreekt. Gelukkig was ik niet de enige die geen idee had van hoe en wat en is het dan toch wel mogelijk om redelijk achter de andere (vaak toch wel herkenbare) Erasmus-studenten aan te lopen.

Het jaar begon met een voorstelpraatje van de Erasmus-contactpersoon. In het Engels, met een erg overheersend Italiaans accent, werd ons het een en ander verteld over het studeren aan de Universiteit van Rome. Na dit praatje mochten wij, alle Erasmus-studenten van de economische faculteit, ons even kort voorstellen, maar doordat dit een zaal was met pakweg 200 studenten heeft dit nog wel aardig wat tijd gekost.

De volgende dag begon het daadwerkelijke studeren. Mijn colleges zijn gelukkig wel allemaal in het Engels en door de docenten wordt deze taal gelukkig wel vrij goed beheerst! Ook hier was het aan het begin even wennen aan de Italiaanse mentaliteit. Waar in Nederland iedereen om kwart voor twee in de collegezaal zit en een enkeling misschien een paar minuten later binnenkomt, hebben ze in Italië niet eens van op tijd komen gehoord. Netjes om tien voor drie zat ik in de collegezaal (de colleges duren in Rome van drie tot zes, red.), waar verder nog vrijwel niemand te bekennen was. Rond drie uur begon ik me meer en meer af te vragen of ik dan daadwerkelijk maar met een man of 20 in deze grote collegezaal zou zitten, maar na een aantal minuten begonnen de studenten binnen te druppelen. De docent ontbrak echter. Deze kwam rond 10 voor half 4 rustig binnen gelopen met de mededeling dat hij ervoor ook een college had, dus dat hij er altijd rond die tijd pas zou zijn. Ergens na zo’n drie kwartier werd ineens een pauze ingelast, waarna het tweede deel van het college ook ongeveer drie kwartier duurde. Waar het volgens het rooster dus tot zes uur zou duren, werd de eindtijd van dit eerste college een uurtje vervroegd. Mij hoor je niet klagen. Zo is het de afgelopen maand op de universiteit eigenlijk elke keer gegaan, de regels zijn er wel maar worden met een korreltje zout genomen.

Naast het studeren heb ik de eerste feestjes in Rome natuurlijk ook bezocht. Het is hier blijkbaar gebruikelijk om gewoon buiten op straat al te beginnen. We staan dus telkens met ongeveer 150 Erasmus-studenten ergens dicht bij de clubs om daar al aan het feestje te starten. Hier wordt de muziek etc. geregeld, het enige dat je mee moet nemen is jouw eigen drinken. Met deze hele groep wordt daarna de tocht voortgezet naar de club waar het feest die avond wordt gehouden. Dit gaat, net als in Nijmegen gelukkig, tot in de vroege uurtjes door.

Al met al heb ik mij de eerste maand van mijn Italiaanse avontuur dus zeker wel vermaakt. De eerste trips naar andere Italiaanse steden staan/worden al gepland, dus de rest van de maanden dat ik hier ben zullen ook vast en zeker goed gaan verlopen.

Tot over een aantal maanden in Nijmegen!

Groetjes Mark

Door: Mark de Vaan